فلسفه بافی های یک دیوانه

" />

"خواستن" هایم را کجا فریاد بزنم؟

کاش کسی بیاید و پرچمِ صلاحدید را از من بگیرد، و اجازه دهد یکبار هم به جای "به صلاح نیست..." ، نظرم را با "من میخواهم..." شروع کنم.

خواستن هایم را کجا فریاد بزنم؟...

بعد تو نمونده هیچکی واسه منِ دیوونه...

#بازم تموم شد:)

دارم روانی میشمصتیبخینرمینیمینزیمبمژمیمبمبمییمزمبمسمیمز

سریعتر از اونچه انتظارشو داشتم، از حالت سوگواری بیرون اومدم.

دیگه نمیتونم به بهانه زخم هام، خودمو بپیچم دور پتو و گریه کنم و کار های معوقه زندگیمو به "بعداً" واگذار کنم.

خیلی بد زمین خوردم،گاها فکر میکردم هرگز قرار نیست بلند شم،حتی آرزو میکردم همونجا نفس‌م بره...

ولی الان دوباره ایستادم!

ن اینکه خیلی قوی باشم یا چی...اینطور نیست! ذات انسان اینه.

به معنای واقعی کلمه، تجربه کردم که..."آدم خیلی پوستش کلفته!"

الان دوباره ایستادم و لبخند ها و اشک ها و درد ها و حس شرم ها و پشیمانی ها و خشم ها منتظرم‌ند...و من آگاه به اینکه بایستی مدام تمام‌شون رو تجربه کنم،آماده ادامه زندگی‌ام.آماده درد کشیدن! اما جا نزدن.

هر وقت خیال کردید زندگی قراره آسون باشه،برید تو ی خیابون شلوغ، با آدمها ارتباط چشمی برقرار کنید. شما به صد ها جفت چشم خیره خواهید شد که یا دیروز آغشته به اشک بودند و یا فردا...

چشم ها سرنوشت متفاوتی دارند...اما اشک، تقدیر مشترک همشونه.

...

پ.ن/چقدر برام دردآوره که حس میکنم کسی ازم نفرت داره💔چقدر احساس ضعف و حقارت میکنم این لحظه.

پ.ن/از حالت سوگواری و مریضی روحی بیرون اومدم اما این بدین معنا نیست که گذشته‌م تموم شده.من هنوزم با یادآوری گذشته، و تصورِ مشقتِ جبرانِ آینده، تنم میلرزه و قلبم فشرده میشه. پس گذشته در گذشته خلاصه نشده!

پ.ن/دو سه تا کامنت ناشناس اخیر منو ترسونده🥲میگم نکنه آدرس وبلاگم افتاده دستِ دوست و آشنا👀

ان شاءالله که خیر است :)